Αρχική Νομολογία Τροχαίο και Ασφαλιστικό - Ιδιωτική Ασφάλιση - Αστική ευθύνη επί τροχαίων ατυχημάτων Αγροτικό Μηχάνημα & Έννοια Άδεια Κυκλοφορίας Αγροτικού Μηχανήματος Δεν καλύπτεται από την άδεια οδήγησης αυτοκινήτου Απόφ. ΑΠ.1774/2008 ΤΕΥΧΟΣ ΙΟΥΝΙΟΣ ΙΟΥΛΙΟΣ 2009 ΣΕΛ.301

Αγροτικό Μηχάνημα & Έννοια Άδεια Κυκλοφορίας Αγροτικού Μηχανήματος Δεν καλύπτεται από την άδεια οδήγησης αυτοκινήτου Απόφ. ΑΠ.1774/2008 ΤΕΥΧΟΣ ΙΟΥΝΙΟΣ ΙΟΥΛΙΟΣ 2009 ΣΕΛ.301

Αγροτικό Μηχάνημα & Έννοια

Σύμφωνα με το άρθρο 2 παρ. 1 του Ν. 2696/1999 (ΚΟΚ) αγροτικό μηχάνημα είναι το μηχανοκίνητο όχημα, που προορίζεται κυρίως για την εκτέλεση γεωργικών εργασιών ή για τη ρυμούλκηση μηχανημάτων, που χρησιμοποιούνται για τον αυτό σκοπό, ή άλλων ρυμουλκουμένων, που προορίζονται για γεωργικές μεταφορές, ο όρος δε αυτός περιλαμβάνει 
α) τους γεωργικούς ελκυστήρες κάθε μορφής και 
β) τις αυτοπροωθούμενες μηχανές εκτέλεσης γεωργικών εργασιών. 



Άδεια Κυκλοφορίας Αγροτικού Μηχανήματος
Δεν καλύπτεται από την άδεια οδήγησης αυτοκινήτου

Το άρθρο 97 παρ. 1 εδ. α’ και 3 του ΚΟΚ ορίζει, ότι δεν επιτρέπεται σε κανέναν να οδηγεί αγροτικό μηχάνημα, αν δεν έχει την κατά νόμο άδεια οδήγησης, αυτός δε που οδηγεί αγροτικό μηχάνημα χωρίς να έχει νόμιμη άδεια οδήγησης τιμωρείται με την καθοριζόμενη ποινή. 

Από τις παραπάνω διατάξεις του ΚΟΚ συνάγεται ότι το αγροτικό μηχάνημα αποτελεί διαφορετική από το αυτοκίνητο κατηγορία οχήματος για την οδήγηση του οποίου απαιτείται η έκδοση ιδιαίτερης άδειας, η οποία δεν αναπληρώνεται – καλύπτεται από την άδεια οδήγησης αυτοκινήτου.


Παρεμπίπτουσα Αγωγή Ασφαλιστού
δια έλλειψη της κατά νόμον άδειας & Δεκτή (1)

Ενταύθα αποδείχθηκε ότι εις την σναφθείσα μεταξύ της ασφαλιστικής εταιρίας, και του ασφαλισμένου οδηγού του γεωργικού μηχανήματος σύμβαση ασφαλίσεως, συνομολογήθηκε ο όρος περί αποκλεισμού της ευθύνης της ασφαλιστικής εταιρείας εις περίπτωση προκλήσεως ατυχήματος από οδηγόν στερούμενον αδείας ικανότητος οδηγήσεως δια το ζημιογόνον αγροτικό μηχάνημα κατά την έννοιαν του άρθρου 97 ΚΟΚ. Δια της παραπομπής δε της συμβάσεως ασφαλίσεως εις το κείμενον της ΚΑ/585/1978 αποφάσεως του Υπουργού Εμπορίου, ο περιοριστικός όρος της ασφαλιστικής καλύψεως του άρθρου 25 παρ. 6 της αποφάσεως απέκτησε συμβατικήν ισχύν. 



Απόφ. ΑΠ.1774/2008
Προεδρεύων: Γεώρ. Πετράκης (κωλυομένου του Αντιπροέδρου)
Εισηγητής: Αθαν. Πολυζωγόπουλος (αναγνώσας την έκθεση του Γεώρ.Πετράκη)
Δικηγόροι: Χαρίλ. Κοψαχείλης – Κων. Τριανταφυλλίδης


Σχόλια – Παρατηρήσεις

1) Παρεμπίπτουσα Αγωγή Ασφαλιστού για Έλλειψη της κατά νόμον άδειας ικανότητας

Με τον ισχύοντα πλέον Ν. 3557/2007 (ΦΕΚ 100 Α& /14.5.2007), τροποποιήθηκε το π.δ. 237/1986 με το οποίο κωδικοποιήθηκε ο ν. 489/1976 «περί υποχρεωτικής ασφαλίσεως της εξ ατυχημάτων αυτοκινήτων αστικής ευθύνης.» Ο νέος νόμος, επέφερε σημαντικές τροποποιήσεις, όπως : 
1) Κατήργησε το καθεστώς των εξαιρέσεων που επέτρεπε ο προηγούμενος νόμος και είχε εδραιωθεί στην ασφαλιστική αγορά, κατά αμφιλεγόμενο τρόπο, μέσα από τους καταλόγους εξαιρέσεων που εμπεριείχε η Υπουργική Απόφαση Κ4/585/1978 «περί γενικών όρων ασφαλίσεως που ισχύουν ενιαία για όλες τις ασφαλιστικές εταιρείες» που είχε εκδοθεί με βάση τη διάταξη του άρθρου 6 παρ. 7 Ν. 489/76. 
Πλέον, με το νεοεισαχθέν άρθρο 6β στο π.δ. 237/1986 δεν επιτρέπονται εξαιρέσεις πέραν αυτών που εκ του νόμου προβλέπονται, δηλαδή για ζημιές 
α) από οδηγό που στερείται άδεια οδήγησης, 
β) από οδηγό που κατά το χρόνο του ατυχήματος τελούσε υπό την επίδραση οινοπνεύματος ή τοξικών ουσιών, εφόσον η εν λόγω παράβαση τελεί σε αιτιώδη συνάφεια με την πρόκληση του ατυχήματος, 
γ) από αυτοκίνητο όχημα του οποίου γίνεται διαφορετική χρήση από αυτή που καθορίζεται στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο και στην άδεια κυκλοφορίας, εφόσον η χρήση αυτή τελεί σε αιτιώδη συνάφεια με την πρόκληση του ατυχήματος. 
Στην ανωτέρω διάταξη του νόμου (εξαίρεση ασφαλιστικής κάλυψης του στερουμένου αδείας οδήγησης οδηγού) δεν αναφέρεται ρητώς η σύνδεση της ύπαρξης αιτιώδους συναφείας μεταξύ της παράβασης (οδήγηση άνευ αδείας) και της πρόκληση του ατυχήματος.
Η αποσύνδεση όμως του ζητήματος της υπαιτιότητας από τον καταλογισμό της ζημίας χωρίς να ερευνάται η συνδρομή ή μη της αιτιώδους συναφείας μεταξύ της συμπεριφοράς του ασφαλισμένου και της επέλευσης της ζημίας, είναι σαφές ότι ανατρέπει όλη τη λογική της αστικής ευθύνης και καταφέρει καίριο πλήγμα στη δομή του αστικού δόγματός μας. (βλ. σχετικώς Άρθρο Γεωργίου Τριανταφυλλάκη Αν. Καθηγητή Νομικής Σχολής ΔΠΘ. ΣΕΣυγκΔ 2006/402 επ. «Η εξαίρεση από την ασφαλιστική κάλυψη της οδήγησης υπό την επίδραση οινοπνεύματος. Δογματικά και δικαιοπολιτικά προβλήματα αιτιώδους συνδέσμου». Όπως ο έγκριτος ανωτέρω επιστήμονας και καθηγητής στο ανωτέρω του άρθρο επ΄ευκαιρία αναφέρει, «η συναγωγή ενός τεκμηρίου στο δίκαιό μας είναι ζήτημα οντολογικής φύσης. Η υπαγωγή ενός οντολογικού γεγονότος σε μια αξιολογική έννοια, δηλ. το αν και κατά πόσο το γεγονός αυτό συνετέλεσε στο ατύχημα, δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο συναγωγής τεκμηρίου, αλλά μόνο υπαγωγικής συλλογιστικής, δηλ. αξιολόγησης πραγματικών γεγονότων σε σχέση με την προσφορότητά τους να συμβάλλουν αιτιωδώς στο ζημιογόνο αποτέλεσμα». 
Συνεπώς φρονούμε ότι τα δικαστήριά μας θα πρέπει να εξετάζουν εάν η οδήγηση άνευ αδείας τελεί σε αιτιώδη σύνδεσμο με την πρόκληση του ατυχήματος, για να ισχύει η εξαίρεση της ασφαλιστικής κάλυψης και υπό το καθεστώς του νόμου 3557/2007.

Βλ. και Εφ.Αθ. 4998/2006 ΣΕΣυγκΔ 2008/453 που έκρινε ότι η έλλειψη άδειας ικανότητας οδηγήσεως δεν τελεί σε αιτιώδη συνάφεια με το αποτέλεσμα της σύγκρουσης, διότι σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας δηλαδή κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων δεν συνετέλεσε στην πρόκληση του ατυχήματος, το οποίο οφείλεται σε υπαιτιότητα του οδηγού του μοτοποδηλάτου που παραβίασε την πινακίδα STOP που υπήρχε στην πορεία του. Ομοίως και ΑΠ 586/1991 ΕΣυγκΔ 1992/522, Εφ.Λαρ. 752/2005 ΣΕΣυγκΔ 2006/211, Εφ.Αθ.2477/2002 ΣΕΣυγκΔ 2002/616, Εφ.Δωδεκ. 236/2001 ΣΕΣυγκΔ 2001/552, Μον.Πρ.Δραμ. 8/2005 ΣΕΣυγκΔ 2006/268. Μον.Πρ.Αθ. 150.2003 ΣΕΣυγκΔ 2003/573


Έλλειψη της κατά νόμο προβλεπόμενης Άδειας Ικανότητας Οδήγησης 
για την κατηγορία του οχήματος (κατείχε άδεια Β κατηγορίας αντί Γ) 
Το γεγονός αυτό δεν τελεί σε αιτιώδη συνάφεια προς το επελθόν αποτέλεσμα της σύγκρουσης. Ο οδηγός του ΙΧΦ κατείχε άδεια ικανότητας οδήγησης Β΄ κατηγορίας, ήτοι για φορτηγά αυτοκίνητα, των οποίων το μέγιστο επιτρεπόμενο βάρος δεν υπερβαίνει τα 3500 χιλιόγραμμα, ήδη από το έτος 1989, απέκτησε δε την απαιτούμενη για την οδήγηση του εν λόγω φορτηγού άδεια Γ΄ κατηγορίας 19 ημέρες μετά το ατύχημα, γεγονός που καταδεικνύει ότι και κατά τον κρίσιμο χρόνο του ενδίκου ατυχήματος διέθετε τις απαιτούμενες γνώσεις για την οδήγηση του ως άνω ΙΧ φορτηγού αυτοκινήτου. Εφ.Αθ. 2037/2005 ΣΕΣυγκΔ 2006/93


Κείμενο Απόφ. ΑΠ.1774/2008

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Το άρθρο 361 του ΑΚ ορίζει, ότι για τη σύσταση ή αλλοίωση ενοχής με δικαιοπραξία απαιτείται σύμβαση, εφόσον ο νόμος δεν ορίζει διαφορετικά. Από τη διάταξη αυτή, σε συνδυασμό και προς εκείνη του άρθρου 11 παρ. 1 του Ν. 489/1976, προκύπτει, ότι μεταξύ ασφαλιστή και ασφαλισμένου μπορεί έγκυρα να συμφωνηθεί, ότι αποκλείεται η κάλυψη από τον ασφαλιστή των ζημιών, που προκαλούνται από την κυκλοφορία του αυτοκινήτου, όταν τούτο οδηγείται από οδηγό, ο οποίος δεν έχει την, από το νόμο και για την κατηγορία του οχήματος, το οποίο οδηγεί, προβλεπόμενη άδεια οδήγησης. Η συνομολόγηση του όρου αυτού δεν απαλλάσσει μεν τον ασφαλιστή της υποχρέωσής του να αποζημιώσει τον ζημιωθέντα τρίτο, παρέχει όμως στον ασφαλιστή το δικαίωμα να εναγάγει τον ασφαλισμένο του και να ζητήσει από αυτόν, ό,τι κατέβαλε στον ζημιωθέντα τρίτο για την αποκατάσταση της ζημίας, που ο τελευταίος υπέστη. Η συνομολόγηση του παραπάνω όρου, που παρέχει στον ασφαλιστή δικαίωμα αναγωγής κατά του ασφαλισμένου, μπορεί να γίνει είτε με την ενσωμάτωση του όρου αυτού στη σύμβαση ασφάλισης, είτε με παραπομπή της σύμβασης ασφάλισης στους όρους της Κ4/585/5.4.1978 απόφασης του Υπουργείου Εμπορίου, η οποία έχει δημοσιευθεί στο 795/1978 ΦΕΚ (τεύχος ΑΕ και ΕΤΕ) και ορίζει στο άρθρο 25 περ. 6 ότι \”αποκλείονται της ασφαλίσεως ζημίαι προξενούμεναι υπό οδηγού μη έχοντας την υπό του νόμου και δια την κατηγορίαν του οχήματος, το οποίον οδηγεί, προβλεπομένην άδειαν οδηγήσεως\”. Η παραπομπή μπορεί επίσης να γίνει απευθείας στο εν λόγω ΦΕΚ, που περιέχει την υπουργική αυτή απόφαση με όλους τους όρους της, αφού μέσω της αναφοράς αυτής είναι δυνατή και η γνώση του περιεχομένου της Κ4/585/1978 υπουργικής απόφασης. 

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 2 παρ. 1 του Ν. 2696/1999 (Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας), αυτοκίνητο ή αυτοκίνητο όχημα είναι το μηχανοκίνητο όχημα, το οποίο χρησιμοποιείται κυρίως για τη μεταφορά προσώπων ή πραγμάτων ή για τη ρυμούλκηση στις οδούς οχημάτων, που χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά προσώπων ή πραγμάτων, διακρίνεται δε σε αυτοκίνητο δημόσιας χρήσης, αυτοκίνητο επιβατικό, αυτοκίνητο ιδιωτικής χρήσης κλπ, ενώ μηχάνημα αγροτικό είναι το μηχανοκίνητο όχημα, που προορίζεται κυρίως για την εκτέλεση γεωργικών εργασιών ή για τη ρυμούλκηση μηχανημάτων, που χρησιμοποιούνται για τον αυτό σκοπό, ή άλλων ρυμουλκουμένων, που προορίζονται για γεωργικές μεταφορές, ο όρος δε αυτός περιλαμβάνει α) τους γεωργικούς ελκυστήρες κάθε μορφής και β) τις αυτοπροωθούμενες μηχανές εκτέλεσης γεωργικών εργασιών. Εξάλλου, με το άρθρο 94 παρ. 1 και 5 του ίδιου άνω ΚΟΚ, καθορίζονται οι κατηγορίες των αδειών οδήγησης αυτοκινήτων, τρίτροχων οχημάτων και μοτοσικλετών και προβλέπεται ποινική κύρωση για όποιον οδηγεί τέτοιο όχημα χωρίς να έχει εκδοθεί νόμιμα στο όνομά του η κατάλληλη άδεια οδήγησής του? ενώ με το άρθρο 97 παρ. 1 εδ. α\’ και 3 ορίζεται, ότι δεν επιτρέπεται σε κανέναν να οδηγεί αγροτικό μηχάνημα, αν δεν έχει την κατά νόμο άδεια οδήγησης, αυτός δε που οδηγεί αγροτικό μηχάνημα χωρίς να έχει νόμιμη άδεια οδήγησης τιμωρείται με την καθοριζόμενη ποινή. Από τις παραπάνω διατάξεις του ΚΟΚ συνάγεται ότι το αγροτικό μηχάνημα αποτελεί διαφορετική από το αυτοκίνητο κατηγορία οχήματος και ότι για την οδήγησή του απαιτείται η έκδοση ιδιαίτερης άδειας, η οποία δεν αναπληρώνεται – καλύπτεται από την άδεια οδήγησης αυτοκινήτου. 
Τέλος κατά το άρθρο 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ, λόγο αναιρέσεως συνιστά η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, η οποία υπάρχει όταν λάβει χώρα ψευδής ερμηνεία ή εσφαλμένη εφαρμογή κανόνα ουσιαστικού δικαίου. Ψευδής ερμηνεία είναι η απόδοση στο συγκεκριμένο κανόνα μη αληθινής και μη αρμόζουσας έννοιας, εσφαλμένη δε ή μη ορθή εφαρμογή είναι η εφαρμογή κάποιου κανόνα ουσιαστικού δικαίου αν και δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του ή μη εφαρμογή εφαρμοστέου κανόνα, ενώ συνέτρεχαν οι νόμιμες προϋποθέσεις του.’Ελλειψη δε νόμιμη βάσης της αποφάσεως που ιδρύει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης, υπάρχει όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα αναγκαία περιστατικά για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση ως προς τη συνδρομή των νομίμων όρων και προϋποθέσεων της διατάξεως που εφαρμόσθηκε ή για τη μη συνδρομή τους που αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ελλειπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες στο νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, τα οποία έγιναν δεκτά κα έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Αντίθετα, δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης, όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση του εξαγομένου απ\’ αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα κατά το άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ, εκτός εάν δεν είναι σαφές το πόρισμα και για το λόγο αυτό γίνεται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος. 

Στη προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε ανελέγκτως ότι, αναφορικά με την παρεμπίπτουσα αγωγή της αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας, απεδείχθησαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά : “…………….. : “Την 20-4-2003 περί ώραν 5ην απογευματινή ο δεύτερος των εναγόντων, 25ετής τότε, οδηγούσε εις την πόλη των … και επί της διπλής κατευθύνσεως οδού … με κατεύθυνση προς το κέντρον της πόλεως την υπ\’ αριθμ. κυκλ. ….. IX δίκυκλη μοτοσυκλέτα κυριότητος της πρώτης των εναγόντων, ο δε εναγόμενος και ήδη αναιρεσείων οδηγούσε το κυριότητός του υπ’ αριθμ. κυκλ. ….. αγροτικό μηχάνημα και εκινείτο επί της -καθέτου προς την άνω οδόν- οδού … . ‘Οταν έφθασε εις την συμβολήν των προπεριγραφομένων οδών πραγματοποίησε στροφή αριστερά προκειμένου να εισέλθει εις την οδόν …, η οποία ήτο οδός με προτεραιότητα κινήσεως και, χωρίς να ανακόψει την ταχύτητα του αγροτικού μηχανήματος και να ελέγξει την κίνηση των επί της οδού … κινουμένων οχημάτων, κινήθηκε εις το ρεύμα πορείας του ενάγοντος αντί να καταλάβει το άκρον δεξιό τμήμα της οδού (…) με αποτέλεσμα να ανακόψει την κίνηση της κινούμενης επί της οδού μοτοσυκλέτας, η οποία προσέκρουσε με το πλάγιο αριστερό τμήμα της εις τον οπίσθιον αριστερόν τροχόν του αγροτικού μηχανήματος και εν συνεχεία επέπεσε σε χαμηλό τοιχείο εις την συμβολήν των άνω οδών, προκλήθηκαν δε εις αμφότερα τα οχήματα υλικές ζημίες … . Εκ πάντων των προδιαληφθέντων απεδείχθη ότι υπαίτιος εις την επέλευση του αποτελέσματος των υλικών ζημιών της δικύκλου μοτοσυκλέτας είναι αποκλειστικές ο πρώτος εναγόμενος 74ετής οδηγός του αγροτικού μηχανήματος, ασφαλισμένου εις την δευτέραν εναγομένην ασφαλιστικήν εταιρίαν, στερούμενος και της απαιτουμένης αδείας ικανότητος οδηγήσεως αγροτικού μηχανήματος … . 

Περαιτέρω, απεδείχθη ότι εις την μεταξύ της ασφαλιστικής εταιρίας, ασκήσασας νόμιμη … παρεμπίπτουσα αγωγή κατά του ασφαλισμένου οδηγού του γεωργικού μηχανήματος, και του τελευταίου συναφθείσα σύμβαση ασφαλίσεως, συνομολογήθηκε ο όρος περί αποκλεισμού της ευθύνης της εναγούσης ασφαλιστικής εταιρείας εις περίπτωση προκλήσεως ατυχήματος από οδηγόν στερούμενον αδείας ικανότητος οδηγήσεως δια το ζημιογόνον αγροτικό μηχάνημα κατά την έννοιαν του άρθρου 97 ΚΟΚ και, δια της παραπομπής της συμβάσεως ασφαλίσεως εις το κείμενον της ΚΑ/585/1978 αποφάσεως του Υπουργού Εμπορίου, ο περιοριστικός όρος της ασφαλιστικής καλύψεως του άρθρου 25 παρ. 6 της αποφάσεως απέκτησε συμβατικήν ισχύν : Ο ισχυρισμός του εναγομένου 74ετούς οδηγού ότι απέκτησε την 14-10-2003, ήτοι μήνες μετά το επίδικο ατύχημα, την άδεια ικανότητος οδηγήσεως γεωργικού ελκυστήρα, ότι κατείχε από ετών άδεια ικανότητος οδηγήσεως οχημάτων β’ και γ’ κατηγορίας κρίνεται αβάσιμος κατ’ ουσίαν και πρέπει να γίνει δεκτή και ως βάσιμη η παρεμπίπτουσα αγωγή της ασφαλιστικής εταιρείας, υποχρεωθεί δε ο εναγόμενοι εις την καταβολήν εις αυτήν του ποσού το οποίο η τελευταία θα υποχρεωθεί να καταβάλει εις τους ενάγοντες. Απόρριψαν το πρωτοβάθμιον Δικαστήριον την προδιαληφθείσα αγωγήν ως αβάσιμη κατ’ ουσίαν με την ατιολογίαν ότι το επίδικο ατύχημα οφείλεται όχι εις έλλειψη απειρίας ως προς τον τρόπον οδηγήσεως αλλά σε στιγμιαία έλλειψη προσοχής του εναγομένου οδηγού, έσφαλε περί την εφαρμογήν του Νόμου (άρθρ. 97 Ν. 2069/1999) και εκτίμηση των αποδείξεων, καθόσον η παράβαση αυτή του ΚΟΚ τελεί εις αιτιώδη συνάφεια με την επέλευση του προπεριγραφομενου ατυχήματος, οφειλομένου εις αποκλειστικήν υπαιτιότητα του εναγομένου οδηγού …”. Με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο έκρινε ως ουσιαστικά βάσιμη την έφεση της αναιρεσίβλητης κατά της πρωτόδικης απόφασης που είχε απορρίψει την παρπεμπίπτουσα αγωγή της κατά του αναιρεσείοντος. ‘Ετσι, αφού εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, που εκδόθηκε επί της παρεμπίπτουσας αγωγής, στη συνέχεια, κράτησε και δίκασε την υπόθεση κατ’ ουσίαν και δέχτηκε την ως άνω αγωγή υποχρεώνοντας τον αναιρεσείοντα να καταβάλει στην αναιρεσίβλητη το ποσό των 11.244,40 ευρώ, που υποχρεώθηκε αυτή να καταβάλει στους κυρίως ενάγοντες. Κρίνοντας έτσι το Εφετείο, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις διατάξεις ουσιαστικού δικαίου που προαναφέρθηκαν, διέλαβε δε στην προσβαλλόμενη απόφασή του πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες για τα κρίσιμα ζητήματα της υπάρξεως λόγου απαλλαγής της αναιρεσίβλητης και της συνδρομής αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της ελλείψεως άδειας οδηγήσεως και του ατυχήματος, που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή όχι εφαρμογή των διατάξεων ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκαν. Επομένως, δεν υπέπεσε στις αποδιδόμενες πλημμέλειες από τα εδάφια 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και οι λόγοι αναιρέσεως, με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 19-7-2007 αίτηση του Χ για αναίρεση της 159/2007 αποφάσεως του Εφετείου Λάρισας.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε