1.Κακουργηματική Απάτη
2.Ύψος Προξενηθείσας Ζημίας και Παράνομου Οφέλους
3.Εισαγγελική Αίτηση Αναίρεσης
4.Δεκτός ως Βάσιμος
ο εκ του άρθρου 510 παρ.1 Ε’ ΚΠΔ Λόγος Αναίρεσης
(άρθρ. 386 παρ.3 εδ.β’ ΠΠΚ, 386 παρ.1 εδ. β ΝΠΚ)
Με την υπό κρίση αίτηση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου ψέγεται η πληττόμενη η οποία έπαυσε οριστικά λόγω παραγραφής την ποινική δίωξη που ασκήθηκε κατά του κατηγορουμένου για ηθική αυτουργία σε απάτη και σε άμεση συνέργεια σε απάτη κατά συρροή, δεχόμενη ότι πρόκειται για πλημμελήματα, επειδή το περιουσιακό όφελος του δράστη αυτουργού ανερχόταν σε 117.867,50 ευρώ, δηλ. σε ποσό μικρότερο των 120.000 ευρώ, μολονότι κατά τις παραδοχές του η προξενηθείσα βλάβη υπερέβαινε το ποσό αυτό, ανερχόμενη σε 131.000 ευρώ.
Εν προκειμένω, το Δικαστήριο έκρινε την προσαπτόμενη πλημμέλεια ως βάσιμη, δεχόμενο ότι το δικάσαν Δικαστήριο εσφαλμένα ερμήνευσε και – κατ’ επέκταση- στη συνέχεια εφάρμοσε τις διατάξεις του άρθρου 386 παρ.3 εδ.β’ ΠΠΚ, σύμφωνα με την οποία, για την κακουργηματική αυτή μορφή απάτης αρκεί είτε το παράνομο όφελος είτε η προξενηθείσα ζημία να υπερβαίνουν το ποσό των 120.000 ευρώ και δεν απαιτείται και τα δύο να υπερβαίνουν το ποσό αυτό, όσο και τη διάταξη του άρθρου 386 παρ.1 εδ. β ΝΠΚ, κατά την οποία, για την κακουργηματική αυτή μορφή απάτης, λαμβάνεται υπόψη μόνο η ζημία η υπερβαίνουσα συνολικά το ποσό των 120.000 ευρώ και όχι οποιοδήποτε περιουσιακό όφελος.
Αναιρεί την υπ’αρ. 655,1510,1562,1658/2020 απόφαση του Γ’ Τριμελούς Εφετείου (Κακουργημάτων) Αθηνών.
Απόφ.ΑΠ Για να διαβάσετε περισσότερα παρακαλώ συνδεθείτε συμπληρώνοντας τα στοιχειά σας