Η ιστορική απόφαση του Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών, που επιδίκασε αποζημίωση ύψους 400.000 ευρώ, λόγω ψυχικής οδύνης, σε οικογένεια θύματος της σιδηροδρομικής τραγωδίας στα Τέμπη, φαίνεται πως σηματοδοτεί την έναρξη ενός νέου κύκλου συζητήσεων, γύρω από τις ευθύνες του Ελληνικού Δημοσίου, για την κακή κατάσταση που βρισκόταν το σιδηροδρομικό δίκτυο. Το δικαστήριο, μεταξύ άλλων, έκρινε πως το Ελληνικό Δημόσιο, διά του υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών άσκησε πλημμελώς και αναποτελεσματικά την εποπτεία που όφειλε, συμβάλλοντας αιτιωδώς, διά της παράνομης αυτής παράλειψής του, στο φρικτό αποτέλεσμα, το οποίο θα μπορούσε να είχε αποτραπεί.
Ρεπορτάζ: Κωνσταντίνα Χαϊνά
Η οικογένεια του θύματος κάνει λόγο για μία πρώτη ηθική ικανοποίηση, δίχως να ενδιαφέρεται καθόλου για τα χρήματα, με τον δικηγόρο της, Γιώργο Καραπάνο, να επισημαίνει, πως από την στιγμή που υπάρχει μία απόφαση, η οποία κρίνει ότι υπάρχουν ευθύνες του υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών στο συγκεκριμένο ζήτημα, «θεωρώ ότι ανοίγει ένας νέος κύκλος συζητήσεων και στόχος είναι να λογοδοτήσουν πολιτικά πρόσωπα, και να μην περιοριστούμε μόνο στο υπάρχον κατηγορητήριο».
Η συγκεκριμένη απόφαση, σύμφωνα με τον κ. Καραπάνο, έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς είναι η πρώτη δικαστική κρίση, η οποία επιρρίπτει ευθύνες στο Ελληνικό Δημόσιο για το τραγικό συμβάν, που στέρησε την ζωή σε 57 ανθρώπους, ενώ δεκάδες άλλοι τραυματίστηκαν και παλεύουν για την δικαίωσή τους μέχρι και σήμερα. «Όλοι λέγαμε πως από την πρώτη στιγμή, το ελληνικό Δημόσιο γνώριζε για την κατάσταση που επικρατούσε και και δεν έκανε τίποτα. Ο εποπτικός ρόλος που όφειλε να έχει ήταν ανεπαρκής και αυτό το γεγονός συνέβαλε στο να έχουμε το συγκεκριμένο τραγικό δυστύχημα» αναφέρει χαρακτηριστικά και προσθέτει πως θα γίνει χρήση της απόφασης, στην κεντρική δίκη για την υπόθεση των Τεμπών, καθώς η εξέλιξη συμπίπτει χρονικά με την έναρξη της ποινικής διαδικασίας στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας.
Οι ανύπαρκτες δικλείδες ασφαλείας
Στο σκεπτικό της απόφασης, όπως είναι σε θέση να γνωρίζει το enikos.gr, το δικαστήριο διαπίστωσε και κατέγραψε αναλυτικά την απουσία των απαραίτητων δικλείδων ασφαλείας, που θα συνέβαλαν στο να αποφευχθεί η διακινδύνευση της ασφάλειας των συγκοινωνιών, σε περίπτωση ανθρώπινου λάθους. Συγκεκριμένα, γίνεται αναφορά πως κατά τον χρόνο του δυστυχήματος οι σιδηροδρομικές υποδομές δεν υποστηρίζονταν από τα ακόλουθα τεχνολογικά συστήματα ασφαλείας της κίνησης των συρμών:
- α) την φωτεινή πλευρική σηματοδότηση, η οποία ήδη από το 2019, μεταξύ Λάρισας και Ν. Πόρων βρισκόταν εκτός λειτουργίας,
- β) το σύστημα τηλεδιοίκησης και ελέγχου κυκλοφορίας, που, μεταξύ άλλων, δεν επιτρέπει να χαραχθούν αυτόματα μη συμβατά μεταξύ τους δρομολόγια,
- γ) το σύστημα επιβολής αυτόματης πέδησης (μεταξύ αυτών το ETCS),
- δ) το σύστημα συνεχούς και απρόσκοπτης ραδιοεπικοινωνίας GSM-R, το οποίο είναι μεν εγκατεστημένο από το 2018 στη σιδηροδρομική διαδρομή Κιάτο-Αθήνα- Θεσσαλονίκη – Προμαχώνας/Ειδομένη, αλλά δεν έχει εγκατασταθεί σε όλους τους νέους συρμούς στο ελληνικό σιδηροδρομικό δίκτυο.
Παράλληλα, επισημαίνεται πως εάν λειτουργούσε πλήρως το σύστημα GSMR, ο μηχανοδηγός της επιβατικής αμαξοστοιχίας Intercity 62, θα είχε τη δυνατότητα, μόλις αντιλαμβανόταν ότι κινείται σε γραμμή καθόδου, να επικοινωνήσει με τον μηχανοδηγό του εμπορικού συρμού, και να συνειδητοποιήσουν και οι δυο ότι βρίσκονται σε συγκρουσιακή πορεία. «Σημειωτέον ότι το υφιστάμενο σύστημα ραδιοεπικοινωνίας του ΟΣΕ δεν επαρκούσε, καθότι έδινε μεν καταρχάς τη δυνατότητα στους δυο μηχανοδηγούς να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, πλην με ενδεχόμενο να εμποδιζόταν η ραδιοεπικοινωνία με τη χρήση του υφιστάμενου συστήματος (VHF) από τον παρεμβαλλόμενο ορεινό όγκο του Ολύμπου, καθώς η αμαξοστοιχία IC 62 βρισκόταν στην κάτω πλευρά του και ο εμπορικός συρμός 63503 στην πάνω».
Με δεδομένη όμως την έλλειψη τηλεδιοίκησης, σηματοδότησης στο συγκεκριμένο τμήμα διαδρομής και συστήματος ETCS, όπως επισημαίνεται στο σκεπτικό της απόφασης, «ο (στερούμενος εμπειρίας) σταθμάρχης που βρισκόταν μόνος στη βάρδια υπέπεσε σε διαδοχικά σφάλματα διαχείρισης της κυκλοφορίας, η αποτροπή των μοιραίων αποτελεσμάτων των οποίων, ελλείψει των ως άνω ασφαλιστικών δικλείδων, δεν κατέστη τελικώς δυνατή. Με βάση όλα τα προαναφερθέντα, όπως αποδείχθηκε, δεν λειτουργούσαν τα προσήκοντα συστήματα ασφαλείας για μεγάλο χρονικό διάστημα προ του χρόνου που συνέβη το επίδικο σιδηροδρομικό δυστύχημα, τα οποία, άλλωστε, εξασφαλίζουν την αποσόβηση του κινδύνου δυστυχήματος από τον ανθρώπινο παράγοντα και, τελικώς, από το, πάντα ενδεχόμενο να συμβεί, ανθρώπινο λάθος».
ΠΗΓΗ:ENIKOS.GR